Zarys historyczny Ochotniczej Straży Pożarnej w Długiem

Początki dziejów ochotniczego pożarnictwa na terenie naszej gminy sięgają przełomu XIX i XX w. Brakuje z tego okresu źródeł pisanych, lecz na podstawie wiarygodnych przekazów ustnych stwierdzono, że w 1903 r. grupa 14- stu mieszkańców naszej miejscowości na czele z Walentym Burczykiem i Danielem Niemczykiem założyła Straż Ogniową, która miała na celu solidaryzowanie sił mieszkańców w walce z żywiołem jakimi były pożary – dość częste zjawiska na wsi. Przez pierwsze lata działalności jedynymi przyrządami gaszenia pożarów były drewniane konwie napełniane wodą, podawane systemem łańcuchowym od źródeł wody. Do pomocy ochotnikom stawali mieszkańcy, którzy aktywnie włączali się do obrony swoich zagród i domostw.

W 1927 r. ówczesny Zarząd blisko 30 – sto osobowej organizacji, widząc potrzebę udoskonalenia pracy, a także zwiększenia jej efektywności zakupił za składek społecznych pierwszą sikawkę jednotłokową wraz z niezbędnymi wężami, dla której miejscem stacjonowania był Dom Gromadzki. Ambicją strażaków było posiadanie odrębnego lokum, dlatego wybudowali remizę, szopę drewnianą o wymiarach 5 na 4. W 1930 r. użytkowana sikawa uległa zużyciu, więc dokonano zakupu nowej, dwutłokowej konnej na czterech kołach. Do pożaru wyjeżdżano końmi, których właściciele byli wyznaczani przez wójta, lub sołtysa i mieli z tego tytułu odliczane drobne kwoty od podatku.

Zaangażowanie ochotników szło dalej, co miało miejsce na walnym zebraniu w 1934 r., gdzie podjęto decyzję o budowie remizy na tzw. „mur pruski”. Miała ona spełniać podstawowe funkcje. Zaprojektowano więc dwa pomieszczenia: na urządzenia gaśnicze i dla strażaków oraz wieżę do suszenia węzy. Budowę ukończono w 1936 r. Społeczeństwo Długiego widząc wzrastającą rolę straży w likwidowaniu pożarów ufundowało motopompę marki „Leopolia”, którą poświęcono w dniu 23.10.1938 r., co stanowiło doniosłe wydarzenie w historii miejscowości. W tym okresie straż była organizacją prężną , skupiającą w swoich szeregach 37-miu członków, dysponującą remizą, motopompą, umundurowaniem bojowym i wyjściowym. Jednostka współpracowała z innymi organizacjami wiejskimi tj. Kółkiem Rolniczym , PSL. Organizowano wspólnie wieńce i okolicznościowe akademie. Jednak okres profity nie trwał długo. Wybuch II wojny światowej przekreślił dorobek organizacji. Ukryty sprzęt gaśniczy przed najeźdźcą w 1939 r. został skradziony, przez nieznanych dotąd sprawców. W tym okresie część strażaków została wywieziona na przymusowe roboty. Inni widząc potrzebę niesienia pomocy mieszkańcom zakupili w 1940 r. w sanockim magistracie sikawę, którą użytkowano w okresie wojennym.

Po wyzwoleniu organizacja dokonuje zakupu nowej motopompy tzw. „Angeliki” na jednoosiowym podwoziu. W latach  pięćdziesiątych zarząd czyni starania o pozyskanie środków na zakup samochodu marki „Dodge” zamierzenie to zostaje zrealizowane w 1958 r. W tym okresie straż dysponuje pełnym zapleczem technicznym tj. strażnicą, samochodem, motopompą, umundurowaniem i telefonem alarmowym. Jednostka zostaje wzywana do likwidowania pożarów poza teren gminy. Jednak szczęście nie trwało długo. Podczas wyjazdu do pożaru w dniu 13.09.1959 r. o godz. 23 z przyczyn technicznych samochód uległ wypadkowi. Na miejscu śmierć poniósł dh Tadeusz Niemczyk, a pozostałych pięciu odniosło poważne obrażania.

W 1963 r. nowo wybrany zarząd czyni starania o wybudowanie murowanej remizy. W dniu 20.08.1967 r. po trzech latach budowy, dzięki zaangażowaniu strażaków i wielu ludzi dobrej woli remiza zostaje oddana użytkowaniu. W tym też roku w efekcie dostrzeżenia aktywnej działalności jednostki było przyznanie przez Komendę Powiatową w Sanoku samochód marki „Bedford”, a w 1969 r. samochodu „Star”. Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte to okres poszerzania szeregów organizacji, która liczyła wówczas 106 członków. W 1973 r. uformował się Zarząd Gminny Związku w Zarszynie. Na prezesa gminnego został wybrany dh Eugeniusz Bętkowski, który pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez 28 lat do 2001, natomiast naszej jednostki przez 20 lat do 2000 r.

W 1980 r., po 11- tu latach wzorowej pracy naszej organizacji został przydzielony nowy samochód marki „Star” GBA, który użytkowany jest do dnia dzisiejszego. W tym okresie zainstalowano centralne ogrzewanie, ściany świetlicy zostały wyłożone boazerią, zakupiono wyposażenie świetlicy. Rok 1988 stanowi ważne wydarzenia w dziejach jednostki, która otrzymała sztandar ufundowany przez dh. Eugeniusza Bielenia zamieszkałego w USA. Lata dziewięćdziesiąte to okres rozbudowy remizy o następny boks garażowy, a także zaplecze sanitarne. Stan wyposażenia jednostki powiększył się o samochód „Żuk” GLM. W 1977 r. Komendant Główny PSP włączył Ochotniczą Straż Pożarną w Długiem do Krajowego Systemu Ratowniczego- Gaśniczego. Na jednym z zebrań sprawozdawczych druhowie opowiedzieli się za zakupem figurki Patrona św. Floriana, której aktu poświęcenia dokonano 23.04.2000 r.  

W 2000 r. spośród członków rozwinęła się działalność kulturalna przy OSP, która można nazwać „małą” Orkiestrą Dętą. Na dzień dzisiejszy liczy 16 orkiestrantów. Uświetniają uroczystości miejscowości tj. : Dzień Strażaka, Dożynki Gminne, itd.

W 2002 r. powstał Zespół Sceniczny, który ma w swoim repertuarze utwory uświetniające uroczystości strażackie, państwowe, kościelne i biesiadne. Zespół występuje nie tylko w swojej miejscowości, ale także na terenie gminy, powiatu i poza granicami kraju Słowacji.

Jednostka nasza obecnie skupia 116 członków w tym: czynnych 58, wspierających 10, honorowych 28, kobiet 10, MDP chłopcy 10.

Na dzień dzisiejszy organizacja dysponuje: Strażnicą z dwoma boksami garażowymi, zapleczem sanitarnym i świetlicą. Sprzęt pożarniczy stanowią samochody „Star” i nowo nabyty „Ford”, pompa pływająca „Niagara”, agregat prądotwórczy, motopompy 2 szt., pompa szlamowa, pilarka do drzewa, ubrania bojowe dla sekcji.

29.06.2003 r. zorganizowano uroczystość 100 - lecia powstania jednostki. Z tej okazji OSP Długie został odznaczony przez ZG ZOSPRP  Złotym        Związku, a miejscowa społeczność ufundowała pamiątkową tablicę, wyrażając przez to szacunek i uznanie dla pokoleń strażaków ochotników.